CZYM JESTEŚ ?
Lecieć bym chciała daleko ... daleko ...
Gdzie z brzóz płaczących srebne rosy ciekną,
Kiedy szum lasów pierś przejmuje drżeniem ...
- Czym jesteś szczęście? - Wspomnieniem ?

Lecieć bym chciała tam gdzie olchy rosną,
Gdzie głogi dzikie zakwitają wiosną,
Gdzie się powoje, jak baśń dziwna plotą ...
- Czym jesteś szczęście? - Tęsknotą?

Lecieć bym chciała - za jasnym gdzieś zdrojem
Myśl puścić wolno, jak wody bieżące ...
I widzieć tylko łan zboża i słońce ...
- Czym jesteś szczęście? - Spokojem?

Lecieć bym chciała, lecz nie wiem do czego
Wyciągnąć rękę i przywrzeć płomieniem ...
Idę - a za mną cień smutku dawnego ...
- Czym jesteś szczęście? - Złudzeniem?

Lecieć bym chciała do chwilek tych jasnych
Gdzie życie, pragnień nieświadome własnych,
Jest jako blaski, co na wschodzie dnieją ...
- Czym jesteś szczęście? - Nadzieją?

Lecieć bym chciała ... sen cichy, sen złoty
Prześnić samotna i konać z tęsknoty,
I "kocham" mówić dalekim spojrzeniem ...
- Czym jesteś szczęście? - Pragnieniem?

Lecieć bym chciała i nie wrócić więcej ...
Raz tylko serca uderza goręcej,
A potem cisza ... wszystko się przyśniło ...
- czym jesteś szczęście? - Mogiłą?


JEŚLI KOCHASZ ...

Jeśli kochasz nie wołaj mnie ze sobą!
Pomiędzy nami jest przepaść głęboka,
Co nas rozdziela swych cieniów żałobą
Na wieki!
Próżno oczyma poglądasz smutnemi
I próżno drogie wyciągasz ramiona ...
Ty będziesz dla mnie tak zawsze na ziemi
Daleki!
Od ciebie do mnie, ode mnie do ciebie
Wolno przelatywać promieniom księżyca,
Co w zmierzchy letnie całuje na niebie
Lazury ...
I szumom lasów i ciszy pieszczotom
Pieśni słowiczych wyznaniom namiętnym
I pełnym praagnień wieczystym tęsknotom
Natury.
Ale my sami - tak trwajmy, bez słowa,
Bez łzy, bez skargi, jak cienie dwa blade ...
Ból nasz niech tylko milczenia wymowa
Tłumaczy.
Rozkosz? ... czy myślisz, że chwile zachwytu
Duch twój - sam sobie, obojgu nam - życie
A twym porywom konieczność przesytu
Przebaczy?
My tak zostańmy na długo na zawsze!
Płonące usta niechaj śmierć ochłodzi ...
Mnie szczęście inne pełniejsze, jaskrawsze
Przeraża ...
Żadnych uniesień i żadnych wybuchów!
Mojemy sercu daj spalić się w ciszy,
U beznadziejnych pożądań wszechduchów
Ołtarza ...
My nie z tych, co by umieli róz kwiatem
Zarzucić przepaść, dzielącą dwie dole,
I przejść królewskim rozkoszy szkarłatem Głębinę ...
Ja wiem, że jeżeli zawołasz mnie w ciszy
Imieniem, które na sutach ci płonie,
Dusza moja stęskniona usłyszy
I zginę!
I to, co miało mi źródłem być mocy,
Będzie odleniem potęgi istnienia ...
Co było światłem, to stanie sie nocy
Żałobą ...
O patrz! ta przepaść tak pełna jest trwogi ...
Dusza sie moja wyrywa do ciebie ...
Jeśli więc kochasz, nie wołaj mnie drogi,
Ze sobą!

WEZWANIE
Nie przychodź do mnie w jasny dzień,
W poranek róż majowy;
Nie przychodź do mnie w jasny dzień,
Bo ci na drogę padnie cień
Mej cichej, smętnej głowy ...

Ale przyjdź do mnie w chmurny czas,
W jesienne mroczne rano;
Ale przyjdź do mnie w chmurny czas
Niech blade niebo skryje nas
W swą płachtę z mgły utkaną.

Nie przychodź do mnie w szczęścia dnie,
W jutrzenne życia zorze;
Nie przychodź do mnie w szczęścia dnie,
Gdy dłoń i serce kwiaty rwie,
A ust pucharem - morze.

Ale przyjdź do mnie w zmierzch i w noc,
Gdy rosa pada chłodna;
Ale przyjdź do mnie w zmierzch i w noc,
Kiedy życia wytli moc,
A serce wyschnie do dna,

Ale przyjdź do mnie wpośród dum,
W rozmyślań wielką ciszę;
Ale przyjdź do mnie wpośród dum,
Gdzie czarnych sosen szmer i szum
Mogiłę mą kołysze ...

PRELUDIUM
Nie kocham jeszcze, a już mi jest drogi;
Nie kocham jeszcze, a juz drżę i płone
I duszę pełną o niego mam trwogi
I mysli moje już, tam w jego progi
Leca stęsknione ...
I ponad dachem jego się trzepocą
Miesięczną nocą ...

Nie kocham jeszcze, a ranki już moje
O snach mych dziwnie wstają zadumane;
Już chodzą za mną jakieś niepokoje,
Już czegoś pragnę i czegoś się boję
W noce nie spane ...
I już na ustach ślad naszę płomienia
Jego imienia ...

Nie kocham jeszcze, a już mi się zdaje,
Że nam gdzieś lecieć, rozpłynąć się trzeba
W jakieś czarowne dziedziny i kraje ...
Już mi się marzą słowicze wyraje
Do tego nieba,
Które gdzieś czeka, aż nas ukołysze
W błękitna ciszę.


NON DOLET
Nie, to nie boli wyrzec się nadziei
I jedynego o szczęściu marzenia
I wszystkie listki obrywać z kolei
Z tej róży, która jest kwiatem z płomienia
I poza siebie rzucać je powoli ...
Nie, to nie boli!

Za każdym kroiem, za każdym czuć ruchem
Pęta, co dłonie skuwają łańcuchem,
I iść swą drogą z posępnym tym zgrzytem
Słyszeć go nocą i słyszeć go świtem
I czekać śmierci, co z niego wyzwoli ...
Nie, to nie boli!

Nie, to nie boli bronic się pieszczocie
Snów owych złotych, co nad głową lecą
I ducha wiecznej poślubić tęsknocie
I być jak ognie, co po trumnach świecą
I jako kwiecie na cmentralnej roli ...
Nie, to nie boli!

Budzić się co dnia o porannej zorzy
Z myślą, że dzień ten przejdzie bezsłonecznie,
A kiedy pierś się pragnieniem otworzy,
Mówić: "Zamilcz" - i "Milcz" mówić wiecznie
I w drżącym sercu czuć zawsze szpon woli ...
Nie, to nie boli!

Nie, to nie boli wyciągnąć ramiona
W cichość i w ciemność i czuć jak w tej ciszy
Krzyk wołający imię twoje kona
I jak w niej druga pierś tęsknotą dyszy,
I wiedzieć, że nic nie zmieni tej doli ...
Nie, to nie boli!

ACH ZŁUDĄ JEST
Ach, złudą jest wiośniany wiew,
Co rzuca ziemi kwiatów siew,
Co w morzu srebny skrzydła mew ...
- A prawdą jest śmierci dech,
Co gasi radość, gosi śmiech,
A prawdą te szkielety drzew ...

Ach, złudą jest ta krasa róż,
Co wieńczy świtu złoty kruż,
Co pała ogniem młodych zórz ...
_ A prawdą jest ten mrok i cień,
Co gasi słońce, gasi dzień,
A prawdą noc, co idzie tuż ...

I złudą jest, że w życia ruch
Z kochaniem serca idziesz w dwóch,
Że dotrwa miłość, dotrwa duch ...
- A prawdą jest, że z życia bram,
Wśród zimnych - zimny wyjdziesz sam
W moglinej ziemi czarny puch ...

I złudą jest, że z szczęścia pól
Nieść będziesz miody w jutra ul
I łamać z braćmi chleb i sól ...
- A rawdą jest, żeś proch i pył,
Że wicher ślad zatrze, gdzieś tu żył,
A prawdą śmierć i prawdą ból ...


JEST W PIERSI MOJEJ

Jest w piersi mojej cichy grób,
Żaden go kwiat nie stroi,
I żaden tam nie leży trup
W śmiertelnej swej ostoi ...

Nie dzwoni nad nim dzwonów spiż,
Nie ciężą ziemi bryły;
Nie sterczy kamień ani krzyż
U cichej tej mogiły ...

Tylko w nią zapadł promień ten,
Co złocił moje zycie ...
Tylko w niej leży cichy mój sen
I ufne serca bicie!